سلام . امشب دلم می خواد کلی حرف بزنم ، ولی کسی نیست ...

پس برای تو می نویسم ، تویی که نمی دونم کی هستی !

اول یه قطعه :

یک شب میان جاده گمت کرد و بازگشت          آسـان و بـی اراده گمت کرد و بازگشت

مـانند عشق سخت به دستش رسـیدی و          مانند عشق سـاده گمت کرد و بازگشت

بعدش یه چیزی می نویسم که نمی دونم چیه :

بچه شان که به دنیا آمد ، هر سه به زمین تبعید شدند ؛ می گفتند بچه شان انسان است ، بال ندارد ! از آن به بعد شدند فرشته ی نگهبان کودک تازه به دنیا آمده . پا به پایش زمین را زندگی کردند تا کودک بزرگ شد و بال در آورد ؛ آنوقت هر سه به آسمان بازگشتند ...

و اما غزل :

مـن موریــانـه ام و زمـین را جـویده ام

قبـل از زمیـن بهشت برین را جـویده ام

از چـوب هـای خــانه ی مـادر بزرگ تا

دیـوار پر صـلابـت چیــن را جـویده ام

از روزنــامه هـای پر از هـیچ تـا کتــاب

انــواع نـشـریـــات وزیــن را جویده ام

جنس لطیف را که نگو ، هر چه دیـده ای

از هـر نـژاد آن دو سه جین را جـویده ام

اصـلاً بگو سیــاه ، بــگو سـرخ یـا سـفید

من هم از آن جویده ، هم این را جویده ام

آری جـویده ام هـمه را ، کوچک و بـزرگ

از تــرس انـتـظــار جـنیـن را جویده ام

از مسـلـخ گُــوانتــانــامو تا ابــوغـُـریب

من میلـه میلـه میلـه اِویـن را جـویده ام

از بمب و مـوشـک اتـمی تــا سلاح سرد

یک بــار چـند مـزرعـه مین را جویده ام

اَلـقـصّه ... طـعم هر چه بگوئی چشیده ام

از تــاج پــادشــاه نـگـیـن را جـویده ام

مـن مـانـده ام چــرا شکمم پُر نمی شود

وقـتـی که آسمـان و زمین را جویده ام !

دوستانی که بیشتر نظر بدن ، بیشتر دوسشون دارم و مطمئناً اگه زنده باشم جبران می کنم . موفق و پیروز باشید .

 شبتون خوش . یا علی ...