فکر می کردم از سنگ ساخته شده ...
اما اشتباه می کردم
اگر بود
به این زودی ها نامم از دلت پاک نمی شد ...
بعد از ماهها امشب آینه را شناختم
دلم برایش سوخت
شکسته تر شده بود
اما خوشحالم که هنوز مثل سنگ است ....
نمی تواند نباشد
.
.
.
جایت کنارم خالیست
سیب نیم خورده ات را برایت نگه می دارم ...
بسه تنهائی دیگه توی قفس
بسه این قفس بدون همنفس
دیگه بسه تشنگی بدون آب
خوردنِ فریب و نیرنگِ سراب
واسه هرکی دل من تنگ می شه
تا می فهمه دلش از سنگ می شه
دوستی از روی زمین پاک شده
مردی و مردونگی خاک شده
هرکی فکر خودشه تو این زمون
تو نخ آب یخ و گرمی ِ نون
باید حرفِ دلمو گوش کنم
غم دنیا رو فراموش کنم
دستمو بلند کنم به آسمون
خودمو رها کنم از این و اون
دلمو رها کنم از آدما
سینه مو پر کنم از یاد خدا ...
اضافات :
ایها الناس ( کسایی که نقد کردین )
این ترانه مال من نیست .
محمد اصفهانی خونده ........
خدایا عاشقم کردی ... عاشقم نگه دار چون عاشق ماندن خیلی سخت تر است . بگذار عاشق بمانم تا بمیرم ... چیز دیگری نمی خواهم . باشد که عاشق بمانم حتی بدون معشوق و زیر سایه ی همیشگی خواب و خیالات زیبایش ...
دلم برای خودم تنگ می شود بی تو
و خط فاصله پررنگ می شود بی تو
نمی شود که ببینم درون آینه را
که جنس آینه از سنگ می شود بی تو
تمام خاطره ها با تو زنده می مانند
حضور خاطره دلتنگ می شود بی تو
و ساز خسته ی من با تمام زیبائیش
چقدر زشت و بدآهنگ می شود بی تو
تمام حرف من این است ماه کوچک من
که زنده ماندن من ننگ می شود بی تو ...
با یادت ... به یادت ... تنهای تنها
وقتی که عشق قلب مرا زیر پا گذاشت
رفت و مرا میان غزلها رها گذاشت
رفت و نگفت من چه کنم در نبودنش
رفت و مرا به خاطره ها مبتلا گذاشت
شوری که شعرهای مرا شاد کرده بود
من را در انتهای غزل بی صدا گذاشت
دردی که او به جان من انداخت بد نبود
بد اینکه رفت و درد مرا بی دوا گذاشت
تاریخ انقضام رسید و شبی مرا
مثل زباله پشت در خانه جا گذاشت ...
در سرزمین سینه ی من